Στο σημερινό φύλλο της εφημ. “Ο Φιλελεύθερος” (31 Μαΐου 2026) δημοσιεύθηκε το παρακάτω σύντομο άρθρο μου για τα αποτελέσματα τω πρόσφατων βουλευτικών εκλογών.

Η παροιμιώδης έκφραση «ο φόβος φυλάει τα έρμα», προερχόμενη κι αυτή όπως αρκετές άλλες της πολιτικής καθημερινότητας από τον, εξωτικό σήμερα, ποιμενικό βίο, θεωρώ ότι περιγράφει με πέντε λέξεις το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 24ης Μαΐου 2026. Είναι ένα αποτέλεσμα στο οποίο ελάχιστοι πίστευαν πριν από μερικές βδομάδες και που για μια άλλη φορά διέψευσε τις δημοσκοπήσεις. Ή καλύτερα, ένα αποτέλεσμα που επηρεάστηκε πιθανότατα από τις τάσεις του εκλογικού σώματος τις οποίες κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις και έδειχναν, θυμίζω, μια ιστορική ανατροπή του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού στην Κύπρο με προβλέψεις, για παράδειγμα, ότι τα τρία μεγάλα κόμματα ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΔΗΣΥ δεν θα συγκέντρωναν αθροιστικά το 50% των ψήφων ή ότι το ΔΗΚΟ θα ήταν έκτο κόμμα, ή ότι η βουλή θα ήταν δεκακομματική…

Τελικώς, τίποτε από τα πιο πάνω δεν συνέβη: αντίθετα, τα τρία παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς, της Δεξιάς και του Κέντρου πανηγυρίζουν το καθένα για τους δικούς του λόγους, το εκλογικό αποτέλεσμα ως μια μεγάλη τους νίκη, με πιο κερδισμένο σε ποσοστά και έδρες το νεοφανές (από το 2008) ακροδεξιό ΕΛΑΜ, ασχέτως εάν κι αυτό οι παλαιότερες δημοσκοπήσεις το έδειχναν με πολύ υψηλότερα ποσοστά. Οι ηγεσίες και τα κομματικά όργανα των «νικητών», όταν θα κοπάσουν οι «μουσικές εξαίσιες» των «θριάμβων» επιβάλλεται να μελετήσουν, επιτέλους, τι μπορεί να αλλάξει και πώς μπορεί να δοθεί και πάλι ελπίδα και όραμα στον Κύπριο ψηφοφόρο. Γιατί, προφανώς, πιο ελκυστικοί είναι οι πανηγυρισμοί και οι χαρμόσυνοι εναγκαλισμοί αντί των συνηθισμένων στα κομματικά παρασκήνια συντροφικών μαχαιρωμάτων, ωστόσο τα τεράστια προβλήματα παραμένουν, με κυριότερη μαύρη τρύπα την απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών σε καίριους θεσμούς του δημόσιου βίου. Εξάλλου, το πολιτειακό σύστημα της χώρας μας είναι τέτοιο που επιβάλλει συνεργασίες και συναίνεση. Διαφορετικά, το κλίμα γρήγορα θα αναστραφεί και θα επιστρέψουμε στην κατάσταση που βιώνουμε εδώ και χρόνια ως προς την εγκατάλειψη των κομμάτων και των πολιτικών από τους ψηφοφόρους, όπως αποτυπώνεται με μια άλλη έκφραση από τη βουκολική ζωή, στην απορία του αφελούς τσομπάνη: «Με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;»

Το εκλογικό σώμα έκρινε ότι έπρεπε να δώσει μια ευκαιρία ακόμη στις καθιερωμένες επιλογές και μόνο το ΑΛΜΑ και η «’Αμεση Δημοκρατία» μπαίνουν στη Βουλή από τα «μικρά» και νέα κόμματα και τα δύο με κουτσουρεμένη δύναμη ως προς τις προσδοκίες και τον προεκλογικό τους αέρα. Στη νέα Βουλή, για πρώτη φορά μετά το 1960, δεν θα μετέχει κανείς από τους πολιτικούς κληρονόμους του Βάσου Λυσσαρίδη. Είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά των εκλογών, όπως και η αποτυχία της ΔΗΠΑ και του Κινήματος Οικολόγων. Το μέλλον θα δείξει εάν πρόκειται για ιστορικούς κύκλους που έκλεισαν ή για μια εκλογική παροδική αποτυχία. Σίγουρα, ειδικά στην ΕΔΕΚ, οι πικρίες και οι αποστάσεις μεταξύ πολλών στελεχών φαίνονται μεγάλες, ωστόσο στην πολιτική τίποτε δεν μπορεί να προεξοφληθεί. Και βέβαια παραμένει, εδώ και μερικές δεκαετίες, το μείζον ερώτημα της δυνατότητας δημιουργίας ενός τρίτου πόλου εξουσίας, κεντρώου ή «ενδιάμεσου».

Γιατί, όμως, «φοβήθηκε» ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος; Συνήθως ο πολιτικός φόβος χρησιμοποιείται ως μορμολύκειο από τα κατεστημένα ή καθεστωτικά σχήματα για να δικαιολογηθεί μια συντηρητική επιλογή ή για να παραμείνουν «στο κομματικό μαντρί» οι ψηφοφόροι. Στις πρόσφατες εκλογές ο «φόβος» προκλήθηκε από την αμετροέπεια, την έπαρση ή την πολιτική ανωριμότητα ορισμένων εκπροσώπων των νέων πολιτικών σχηματισμών. Από τη μια υπήρχαν οι επιλογές «πολιτικού χαβαλέ» (Φειδίας Παναγιώτου και «Κυνηγοί») – που προφανώς τρομοκράτησαν ακόμη και τους πιο απογοητευμένους ψηφοφόρους από το υπάρχον πολιτικό σύστημα κι από την άλλη στελέχη κυρίως του Άλματος και του Volt  εμφάνισαν εαυτούς ως «τέκνα της οργής», ασχέτως εάν ήταν και οι ίδιοι / ίδιες μέρος του συστήματος εξουσίας. Μιας ακατανόητης, αργοπορημένης και εκτός τόπου οργής, όμως, που οι «αποκαλύψεις» του Μακάριου Δρουσιώτη για τους «Ροδόσταυρους» επέπρωτο να κατεδαφίσουν, αποκαλύπτοντας την έλλειψη σοβαρότητας. Και που έπαιξαν τον ρόλο του από μηχανής αστάθμητου παράγοντα που επηρέασε καθοριστικά την πορεία αυτών των δύο κομμάτων.

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Εφραίμ Χ. Χρίστου “Ρίζα, η καρκιά μου”, με διαλεκτική ποίηση, που είχα παρουσιάσει στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου τον Ιανουάριο του 2024. Η εκλογή του 24χρονου Εφραίμ στη Βουλή και μάλιστα πρώτου σε σταυρούς προτίμησης από τους βουλευτές του ΑΚΕΛ στην επαρχία Λεμεσού ήταν από τα αποτελέσματα που με χαροποίησαν, καθώς γνωρίζω προσωπικά τόσο το ήθος του νεοεκλεγέντος περσινού απόφοιτου του Πανεπιστημίου Κύπρου, όσο και τις τεράστιες δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει ζώντας και μεγαλώνοντας στο Φοινί και φοιτώντας στη Σχολή Μιτσή, στη Λεμύθου. Μακάρι να έχει στη βουλευτική του σταδιοδρομία την ευαισθησία και την επιτυχία που έχει ως διαλεκτικός ποιητής.