Προεδρικές εκλογές 2013

Πριν από πέντε ακριβώς χρόνια γράφαμε σε αυτή τη στήλη: «Οι εκλογές της περασμένης Κυριακής αποτελούν ένα σημαντικό ιστορικό ορόσημο. Η ανάδειξη στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, Δημήτρη Χριστόφια, σηματοδοτεί το τέλος ενός αναχρονισμού, που δεν επέτρεπε στα στελέχη του κυπριακού κομμουνιστικού κόμματος να διεκδικούν τον προεδρικό θώκο, και ό,τι άλλο συνεπάγεται η ισονομία του «αστικού Κοινοβουλευτισμού». (…) Διερωτάται κανείς, εξετάζοντας την ιστορία του ΑΚΕΛ σε σύγκριση με άλλα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα, τι είναι αυτό που διαθέτει, ώστε 67 χρόνια μετά την ίδρυσή του (1941) να καταφέρει να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές. (…) Εκ των πραγμάτων, ο «κυπριακός δρόμος» αποδείχθηκε ο ορθότερος για την κατάκτηση της εξουσίας. Αναμένουμε τώρα το μοντέλο διακυβέρνησης της κυπριακής Αριστεράς.»

Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα, ο Δημήτρης Χριστόφιας απήλθε από το Προεδρικό Μέγαρο γράφοντας ιστορία ως ο πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ο οποίος δεν τόλμησε να διεκδικήσει την επανεκλογή του. Παράλληλα, το κόμμα του, το ΑΚΕΛ, το οποίο θεώρησε ότι το 2008 είχε έλθει επιτέλους το «πλήρωμα του χρόνου» για να διεκδικήσει κομματικός υποψήφιος την προεδρία της Δημοκρατίας, «που θα κυβερνούσε καλύτερα από τον Τάσσο Παπαδόπουλο», το 2013 υποστήριξε την υποψηφιότητα του εξωακελικού και μέχρι πρόπερσι πολιτικά άγνωστου, Σταύρου Μαλά.

Αντίστοιχα, τα πέντε χρόνια που πέρασαν από το 2008 επέτρεψαν στον ηγέτη του ΔΗΣΥ, Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος απέφυγε τότε ευφυώς να θέσει υποψηφιότητα, να κερδίσει τις προχθεσινές εκλογές με πολύ μεγάλη πλειοψηφία. Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Δημήτρης Χριστόφιας είναι (μαζί με τους μικρότερους ηλικιακά, Νίκο Κατσουρίδη και Γιαννάκη Ομήρου) οι πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι των Κυπρίων πολιτικών της «γενιάς του ‘70». Η προηγούμενη γενιά πολιτικών (με εξαίρεση τον Γιώργο Βασιλείου) ήταν, ουσιαστικά, αυτοί που ίδρυσαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Αντίθετα, ο πρώην, από προχθές, και ο νυν πρόεδρος είναι αυθεντικά δημιουργήματα των δύο μεγάλων κυπριακών κομμάτων, του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, στα οποία ανδρώθηκαν πολιτικά από τη δεκαετία του 1970.

Το γεγονός ότι η Κύπρος γνώρισε τα τελευταία δέκα χρόνια τέσσερις διαφορετικούς προέδρους, ενώ αντίθετα έπρεπε να περάσουν 33 έτη για να εκλεγεί ο τέταρτος πρόεδρος της ιστορίας της, αποτελεί δείγμα δημοκρατικής ωριμότητας, εκσυγχρονισμού και αλλαγής εποχής. Τόσο οι πολιτικές δυνάμεις όσο και οι Κύπριοι πολίτες σέβονται τους θεσμούς και τους ανώτατους άρχοντες, είτε εκλέγονται την πρώτη είτε τη δεύτερη Κυριακή, είτε εξασφαλίζουν 53% ή 57%. Εάν πριν από εννιά χρόνια, το 2004, επιδεικνυόταν ο ανάλογος σεβασμός τόσο στη αντίθετη άποψη, όσο κυρίως, από συγκεκριμένους πολιτικούς, στην ηχηρότατη  έκφραση της λαϊκής βούλησης και ετυμηγορίας, ίσως κάποιες πληγές να έκλειναν νωρίτερα…

Η νέα κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της ελάχιστες ώρες ευφορίας και πανηγυρισμών. Τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα για τα κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά προβλήματα, ενώ η ανησυχία, για να το διατυπώσουμε ήπια, είναι διάχυτη στους πολίτες. Μακάρι, στο τέλος της πενταετίας η νέα κυβέρνηση να αποδειχθεί «εθνικής σωτηρίας». Αντίθετη περίπτωση, θα είναι εφιάλτης.

Υ.Γ. Η παγίωση της μεγάλης αποχής αποτελεί ένα από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα των εκλογών, καθώς ουδείς γνωρίζει τι θα προκαλέσει η τάση αυτή στο μέλλον.

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. “Ο Φιλελεύθερος” στις 2 Μαρτίου 2013, με τίτλο “Φεβρουάριος 2013”.

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s