Τουρκία: η ακένωτη «πηγή ειρήνης»

Η νέα «ειρηνευτική επιχείρηση» της Τουρκίας προκαλεί αισθήματα αποστροφής για τη χυδαία καταπάτηση των στοιχειωδών αρχών δικαίου, που υποτίθεται ρυθμίζουν τις διεθνείς σχέσεις στον μεταπολεμικό κόσμο. Οι σκέψεις όλων μας είναι πρώτα-πρώτα στους αμάχους, τα νέα καραβάνια των προσφύγων που ξεσπιτώθηκαν, τα αθώα θύματα μιας ακατανόητης ανθρωποσφαγής που μαίνεται εδώ και χρόνια στην πολύπαθη γειτονική Συρία.

Μεγάλο προβληματισμό, και δικαίως, προκαλεί η κυνική στάση κατευνασμού προς τον Ερντογάν των ΗΠΑ και της Ρωσίας, με εξαίρεση την αργοπορημένη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι η «κάθε χώρα υποστηρίζει τα συμφέροντά της», ότι αντίστοιχη εισβολή έχει κάνει η Ρωσία πριν από χρόνια στην Κριμαία, κ.ο.κ., αλλά από αυτή τη διαπίστωση μέχρι την ανενόχλητη και ατιμώρητη εισβολή μιας συγκεκριμένης χώρας – κατά συρροή «ειρηνοποιού» – σε μια άλλην, υπάρχει μια τεράστια απόσταση. Κορύφωση του δράματος, οι αλλοπρόσαλλες δηλώσεις του ανθρώπου που διαδραματίζει τον ρόλο του πλανητάρχη – προέδρου των ΗΠΑ. Ξεχωρίζει ο γελοίος ισχυρισμός του «ότι καλοί οι Κούρδοι, αλλά δεν πολέμησαν μαζί μας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, δεν πολέμησαν στη Νορμανδία»… Επιχείρημα, που πιθανότατα να το ξεσήκωσε από καμιά ατάκα των αδελφών Ντάλτον στα κόμικς του Λούκι Λουκ…  Και παράλληλα να γίνεται λόγος, υποκριτικότατα, για τους χιλιάδες φυλακισμένους του Ισλαμικού κράτους και τον φόβο απελευθέρωσής τους. Λες και η στάση του Τραμπ στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν είναι μια κραυγαλέα απόδειξη του πώς γεννιέται και θεριεύει ο σύγχρονος αντιαμερικανισμός σε εντελώς διαφορετικές κοινωνίες, ακόμη και εντελώς εχθρικές μεταξύ τους: και στους δυτικόφιλους Κούρδους, και στους έξαλλους τζιχαντιστές, και στους ρωσόφιλους του καθεστώτος Άσαντ, στη Συρία, και στους οπαδούς του ΑΚΡ και του Ερντογάν, στην Τουρκία. Ένας φαύλος κύκλος φανατικών εχθρών των ΗΠΑ που συντηρεί το μίσος που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον δυτικών στόχων και, αντίστροφα, ανατροφοδοτεί την αντιμουσουλμανική υστερία στη Δύση.

Από την άλλη, η Τουρκία, έχοντας μείνει ατιμώρητη από τη διεθνή κοινότητα, και σταδιακά έχοντας αποενοχοποιηθεί ακόμη και από εμάς τους ίδιους τους παθόντες για το έγκλημα της εισβολής στην Κύπρο του 1974, όχι μόνο έχει αποθρασυνθεί, αλλά με τον Ερντογάν στα καλύτερά του, μπορεί να κάνει και μακάβριο χιούμορ, να τρολάρει όπως θα έλεγαν οι νεότεροι. Να επιβάλλει την ισχύ του, προβάλλοντας ταυτόχρονα το ξεδιάντροπο αφήγημα του κατακτητή, το δικό του «γλωσσάρι». Είχαμε σχολιάσει αυτή τη λογική της επίκλησης «της ειρήνης» και σε πρόσφατο άρθρο μας, για τις επιπτώσεις επί κυπριακού εδάφους, αλλά και παλιότερα, όταν την εισβολή στο Αφρίν είχε ονομάσει ο τουρκικός στρατός «Κλάδο ελαίας». Όταν το θράσος ξεπερνά και τα όρια της γραφικότητας…

Επιπλέον, αυτά τα επεισόδια επίδειξης στρατιωτικής ισχύος και παραβίασης του διεθνούς δικαίου συνδυάζονται με νέα παραληρήματα και απειλές του Ερντογάν ότι θα ανοίξει ξανά τους κρουνούς και θα πλημμυρίσει και πάλι την Ευρώπη με εκατομμύρια εξαθλιωμένων προσφύγων. Κάτι που γνωρίζει ότι δημιουργεί τρόμο στη «χριστιανική Ευρώπη», πολύ μεγαλύτερο από τις διαστάσεις των πολεμικών του επιχειρήσεων ή της «τακτικής των γεωτρυπάνων και των κανονιοφόρων» που ασκεί τους τελευταίους μήνες εις βάρος της Κύπρου και, δευτερευόντως, της Ελλάδας.

Πώς αντιδρούμε εμείς, ως απλοί πολίτες, στη νέα ωμή επίδειξη ιμπεριαλιστικής ισχύος της χώρας που κατέχει από το 1974, ως κατοχική δύναμη, το 38% της πατρίδας μας και σε αυτό το νέο περιβάλλον αβεβαιότητας και ρευστότητας; Η κατάρρευση του Ψυχρού πολέμου, αφαίρεσε από τους διάφορους αφελείς λάτρεις των δύο μεγάλων διεθνών στρατοπέδων το επιχείρημα της συστράτευσης με τους δικούς τους «ομοϊδεάτες», όταν δρούσαν όπως ο Ερντογάν στη Συρία: τους Αμερικανούς στο Βιετνάμ ή τους Σοβιετικούς στην Τσεχοσλοβακία, κ.ο.κ.. Σήμερα, λογικά, δεν πρέπει να υπάρχει Κύπριος που να μην έχει καταλάβει «τι σημαίνει Τουρκία». Και ότι το πρώτο και κύριο σωσίβιο για την επιβίωσή μας, με αυτήν την Τουρκία απέναντί μας, είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, με την επιμονή σε μια αταλάντευτη πολιτική αρχών και αξιοπρέπειας. Με πρώτο πυλώνα την απαραίτητη στοιχειώδη ομοψυχία στο εσωτερικό μέτωπο και σε δεύτερο παράλληλο επίπεδο τη χάραξη εθνικής πολιτικής, σε συνεργασία με την Αθήνα. Αντί για αυτά, ο Τσαβούσογλου, ο Οζερσάι και ο Ακιντζί καθορίζουν την καθημερινή πολιτική ατζέντα των κομμάτων μας και τα μέλη του «Εθνικού Συμβουλίου», μόλις προχθές, στάθηκε αδύνατο να συμφωνήσουν σε ένα κοινό ανακοινωθέν – έστω τριών γραμμών – την ώρα της εισβολής των τουρκικών γεωτρυπάνων στην κυπριακή ΑΟΖ. Αν είναι δυνατόν!

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος» στις 12 Οκτωβρίου 2019

Γελοιογραφία του συνονόματου ΠΙΝ, στον σημερινό «Φιλελελεύθερο» (12 Οκτωβρίου 2019)

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s