Μιχάλης Πουμπουρής (1919-2018)

Απεβίωσε προχθές και κηδεύτηκε σήμερα, 3 Σεπτεμβρίου 2018, ο Μιχάλης Πουμπουρής, από τα ιστορικά στελέχη του ΑΚΕΛ, της γενιάς του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Γεννήθηκε το 1919 στον Μαραθόβουνο, το κεφαλοχώρι της Μεσαορίας και ανήκε σε μια πολυμελή φτωχή οικογένεια. Τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό του και εργάστηκε σαν οικοδόμος. Τον Ιούνιο του 1943 κατατάχθηκε με το “σύνθημα της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ” στο Κυπριακό Σύνταγμα του βρετανικού στρατού. Μαζί του, ανάμεσα σε αρκετούς συγχωριανούς του, ήταν κι ο κατοπινός σπουδαίος ζωγράφος μας, ο Χριστόφορος Σάββα. Μετά το τέλος του πολέμου πρωταγωνίστησε στο “Κίνημα της αποστράτευσης” και κλείστηκε με δεκάδες συστρατιώτες του τιμωρητικά από τους Βρετανούς στο στρατόπεδο της El-Hatatba, στην έρημο της Αιγύπτου, μέχρι τον Μάιο του 1946. Τον Δεκέμβριο του 1955 συνελήφθηκε από τους Βρετανούς, στο πλαίσιο των μαζικών συλλήψεων στελεχών του ΑΚΕΛ. Κρατήθηκε μέχρι τον Γενάρη του 1957 στο στρατόπεδο Δεκέλειας, στις Κεντρικές Φυλακές και στα Κρατητήρια της Πύλας.

Ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ για δεκαετίες στην επαρχία Αμμοχώστου, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ για πολλά χρόνια και για δυο θητείες, μετά την εισβολή, βουλευτής Αμμοχώστου (1981-1991). Ως κομμάτι της παλιάς φρουράς του ΑΚΕΛ διακρινόταν από την αγάπη του στον διάλογο και την ιστορία. Έγραψε τα παρακάτω βιβλία:

Μέρες Δοκιμασίας, 1993 και 2η έκδ. 1999

Οδυνηρές Εμπειρίες, 1994

Λαβωμένη προσφορά, 1996

Η Δίψα, 1999

Βιώματα. Για τα 80-χρονα του ΚΚΚ-ΑΚΕΛ, 2008

Έφυγε από τη ζωή λίγο πριν κλείσει τα εκατό χρόνια ζωής, ακολουθώντας έναν άλλο συμπολεμιστή του, από την τελευταία σειρά των βετεράνων, τον Χρίστο Κουρτελλάρη, που έφυγε από τη ζωή πριν από δυο μήνες.

Από τον Μιχάλη Πουμπουρή κρατώ ως τελευταία ανάμνηση την τελευταία φορά που μίλησε σε ένα μάθημά μου, πριν από δυο χρόνια, ένα γλυκό καλοκαιρινό απόγευμα. Παρότι αντιμετώπιζε εμφανείς δυσκολίες στο βάδισμα, περπάτησε υπομονετικά, ευσταλής και ορθός, τη μεγάλη απόσταση μέχρι την αίθουσα και συζήτησε για πολλή ώρα με τους φοιτητές και τις φοιτήτριές μου για την εθελοντική του εμπειρία και για ό,τι άλλο τον ρώτησαν. Λίγους μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 2016, συναντηθήκαμε στη γιορτή της “μέρας της παπαρούνας”, την τελευταία που έδωσε το παρόν του. Στη φωτογραφία είναι στο κέντρο, με το μπαστούνι, δίπλα από τον Δήμαρχο Λευκωσίας, Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη. Στο βήμα ο νυν πρόεδρος του Συνδέσμου, Αντώνης Χατζηιωσήφ. Ο Μιχάλης Πουμπουρής είχε κι αυτός την αγωνία, όπως και τα άλλα ιστορικά στελέχη του Συνδέσμου Πολεμιστών Β Παγκοσμίου πολέμου, να παραδώσουν τη σκυτάλη της οργάνωσης της ετήσιας απότισης τιμής στο μνημείο των Βετεράνων στον Δήμο Λευκωσίας. Για να συνεχίσουν να μνημονεύονται οι αγώνες της γενιάς τους, για ελευθερία, δικαιοσύνη, νίκη επί του φασισμού και αυτοδιάθεση. Η φωτογραφία ούτως ή άλλως είναι ιστορική, καθώς ήταν η τελευταία δημόσια τελετή που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Βετεράνων, καθώς από το 2017 ανέλαβε την οργάνωση της λιτής τελετής ο Δήμος Λευκωσίας. 

Αποχαιρετώντας τον Μιχάλη Πουμπουρή αναδημοσιεύω από το βιβλίο του “Λαβωμένη προσφορά” (σσ. 214-215) το “Εμβατήριο των εθελοντών του ΑΚΕΛ” (ποίηση του Τεύκρου Ανθία). Είναι ένα τραγούδι που ενέπνευσε τη γενιά τους, μια γενιά πρωτοπόρων, ένα τραγούδι που τους κράτησε ενωμένους στις μακριές νύχτες της απομόνωσης στην έρημο. Και ένα τραγούδι που δεν το βρίσκει κανείς δημοσιευμένο πια, όπως “γύρισε ο καιρός κι η ιστορία”…

Καλό ταξίδι, κύριε Πουμπουρή! Και καλήν ανάπαυση…

 

Εμβατήριο των εθελοντών του ΑΚΕΛ

Εμείς όλοι της Κύπρου μας παιδιά,

του ΑΚΕΛ πάντα πιστοί σημαιοφόροι

για της Ελλάδας μας τη λευτεριά

ριχτήκαμε στη μάχη πρωτοπόροι.

Και πάλι αποκριθήκαμε παρών

στο σάλπισμα του κόσμου που χαλκεύει

το πνεύμα των αγώνων των ιερών

και μέσα μας η δύναμη θεριεύει.

Μαζί μας όλοι οι ελεύθεροι λαοί

κι οι σκλάβοι που κτυπούνε τα δεσμά τους,

με μας όσοι ποθούν νέα ζωή

κι ολόρθοι καρτερούν τη λευτεριά τους,

Εμπρός, για μια Ελλάδα πιο τρανή,

που τα παιδιά της όλα θ’ αγκαλιάσει

εμπρός, εμπρός κι η μέρα η φωτεινή

για τους μαρτυρικούς λαούς θα φτάσει.

Εμπρός, κι η γαλανόλευκη θα ‘ρθει

στ’ ωραίο μας νησί να κυματίσει

κι εμπρός, σε μια πασίχαρη αυγή

η λευτεριά το κάστρο της θα κτίσει.

Εμείς όλοι της Κύπρου μας παιδιά,

του ΑΚΕΛ πάντα πιστοί σημαιοφόροι,

για τη χαρά και για τη λευτεριά

τραβάμε στον αγώνα πρωτοπόροι.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s