Ζήτημα λήξαν… Οι βιασμοί γυναικών στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής

Μια βδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, η αγόρευση της βουλευτού Αμμοχώστου, Σκεύης Κουκουμά, στη συζήτηση του προϋπολογισμού του 2016, έφερε στην επιφάνεια ένα από τα πιο λεπτά ανοικτά κεφάλαια της τουρκικής εισβολής του 1974, τους βιασμούς κοριτσιών, γυναικών και γεροντισσών από τους άνδρες και αξιωματικούς του τουρκικού στρατού. Όπως αποκάλυψε η βουλευτής, ορισμένα από τα θύματα κλήθηκαν πρόσφατα «να προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία για να πιστοποιηθεί ιατρικά ο προ 41 χρόνων βιασμός τους»… Τελικώς, μετά την Πρωτοχρονιά, η αρμόδια υπουργός, κατά σύμπτωση γυναίκα κι αυτή (η μοναδική της παρούσας κυβέρνησης), διαβεβαίωσε ότι η όλη γραφειοκρατική διαδικασία θα γίνει με την αρμόζουσα διακριτικότητα και ευαισθησία. Το ζήτημα θεωρείται λήξαν…

Έτσι, χρονιάρες μέρες, μέσα στο λαμπερό σκηνικό που στήνεται από χαρούμενους και βέβαιους σκηνοθέτες, δικούς μας και  ξένους, για το «έτος της λύσης», ξαναθυμήθηκε η κοινωνία μας, φευγαλέα έστω, τα βιασθέντα κορίτσια και τις γυναίκες – παρθενομάρτυρες του 1974: Μιαν από τις μεγαλύτερες πληγές που έφερε ο πόλεμος, ένα από τα αθλιότερα άγη και αίσχη του «ένδοξου τουρκικού στρατού», του ίδιου στρατού που θέλουν εγγυητή των υπό δημιουργία «Ηνωμένων Πολιτειών της Κύπρου»…

Πρόσφατα μελέτησα, με σπαραγμό και οδύνη, εκατοντάδες ανέκδοτες μαρτυρίες για δεκάδες περιπτώσεις βιασμών και άλλων εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν το καλοκαίρι του 1974, κυρίως από τον τουρκικό στρατό, αλλά και από ατάκτους Τουρκοκύπριους, στο πλαίσιο της έρευνας για την έκδοση από τον «Φιλελεύθερο» του δίτομου έργου «Μάρτυρες και μαρτυρίες» (Λευκωσία 2011). Ψηλάφησα με φρίκη ορισμένες από τις πιο άγνωστες πτυχές αυτού του δράματος, την έκταση και τις επιπτώσεις του. Από τη μια η όλη τελετουργία της συστηματικής, από τις πρώτες ώρες της εισβολής, ενσυνείδητης και σκόπιμης βαρβαρότητας της αποτρόπαιας πράξης του ένοπλου άντρα – άγριου ζώου, εισβολέα, φονιά και βιαστή από την Ανατολή, για την εξουθένωση και εξευτελισμό του άοπλου, αθώου, ανήμπορου και ανυπεράσπιστου θύματος. Από την άλλη, τα όσα πέρασαν και περνούν από τότε αυτές οι κοπέλες, αδιανόητα για να τα συλλάβει ο νους του «σύγχρονου ανθρώπου». Εξίσου οδυνηρή και θλιβερή, η στάση, η αδιαφορία και η ανικανότητα της πολιτείας μας, και, επομένως, όλων ημών. Κάποιοι θεώρησαν επωφελές για τη «διαφώτιση» και τον «κυπριακό αγώνα» να  δακτυλογραφήσουν, τότε, τις πρωτότυπες καταθέσεις των θυμάτων και να τις διανείμουν πολυγραφημένες. Εμπορευόμενοι, ουσιαστικά, τον πόνο των θυμάτων. Ως εκεί. Αντίστοιχα, κάποιοι άλλοι σήμερα, με επιστημονικοφανή ιδεολογήματα και απόλυτες βεβαιότητες προσπαθούν να συμψηφίσουν την ανθρώπινη οδύνη, να δημιουργήσουν συλλογικές ενοχές, να κρύψουν εκατοντάδες εγκλήματα του τουρκικού στρατού κάτω από το χαλί, να αθωώσουν, ουσιαστικά, τους ατιμώρητους κατά συρροή φονιάδες και βιαστές, να γράψουν και να διδάξουν «ιστορία του σωλήνα», να διαγράψουν τις μνήμες από πληγές που δεν έχουν επουλωθεί. Και για όσους σπεύσουν να απαντήσουν με το ισοπεδωτικό και αφελές «εκάμαμεν και εμείς πολλά», ας φροντίσουν, επιτέλους, οι Αρχές  της Κυπριακής Δημοκρατίας, να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη, όσοι «δικοί μας» ανθρωπόμορφοι διέπραξαν ανάλογες βαρβαρότητες.

Η τιμωρία των εγκλημάτων και των εγκληματιών πολέμου, δεν θα φέρει, δυστυχώς, την ανακούφιση των στιγματισμένων θυμάτων. Θα είναι, όμως, στοιχειώδης απόδοση δικαιοσύνης και ασφαλές θεμέλιο για το μέλλον.

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος» στις 9 Ιανουαρίου 2016

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s