Τα Αμερικανάκια

Σύμφωνα με το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, η λέξη αμερικανάκι σκωπτικώς λέγεται για το πρόσωπο που εξαπατάται εύκολα, τον εύπιστο. Συνώνυμά της είναι ο αφελής και το κορόιδο. Στο λεξικό του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη, μάλιστα, δίνεται και η πρόταση «Για αμερικανάκι με πέρασες και μου πουλάς το ξίδι για κρασί;», ως παράδειγμα χρήσης της.

Η λέξη έχει τη δική της ιστορία, και προέρχεται από τη μεταπολεμική εποχή όταν τα αμερικανάκια, είτε ως στρατιώτες είτε ως ναύτες, άρχισαν να εμφανίζονται μαζικά στη μητροπολιτική Ελλάδα, λόγω του Εμφυλίου, και αμέσως μετά, εξαιτίας της εγκατάστασης των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων. Το αγαθό παρουσιαστικό και η αθωότητά τους (σε αντίθεση με τους υποψιασμένους Ευρωπαίους…) ήταν εύκολος στόχος για τους αετονύχηδες και ατσίδες, που εύρισκαν ευκαιρία να τους πουλάνε φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. (Την ίδια εποχή, Αμερικάνοι πρέσβεις στην Αθήνα, με πρώτο τον Τζον Πιουριφόι, καθιέρωναν στα ελληνικά λεξικά νέους ορισμούς για τη λέξη ανθύπατος. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία…)

Θυμήθηκα τα παραπάνω, καθώς ένοιωσα «αμερικανάκι» διαβάζοντας την περασμένη Κυριακή στον «Φιλελεύθερο» (11 Μαΐου 2014) τη συνέντευξη του πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία, Τζον Κένινγκ, στον δημοσιογράφο Ανδρέα Πιμπίσιη, όπου μεταξύ άλλων τόνισε: «Δεν θα υπερέβαλλα για τη σοβαρότητα των δραστηριοτήτων που βρίσκονται αυτή την περίοδο σε εξέλιξη και που αφορούν το Μπαρμπαρός ή διαμαρτυρίες για το πλοίο, για την ανάρτηση του συγκεκριμένου εγγράφου στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ ή για διαμαρτυρίες για την ανάρτηση. Να κοιτάτε τις πραγματικότητες και το τι συμβαίνει. Η ανάπτυξη αυτών των πηγών [ενέργειας] μπορεί να αποτελέσει μεγάλο όφελος για την Κύπρο, για την περιοχή και για τη διαδικασία εξεύρεσης λύσης του κυπριακού προβλήματος. (…) Χρειάζεται να εμπιστευθείτε την Τουρκία περισσότερο απ’ ότι μέχρι σήμερα. Ίσως στα πλαίσια μιας λύσης να μπορέσετε να φτάσετε σε ένα υψηλότερο επίπεδο εμπιστοσύνης προς την Τουρκία. Κάτι που θα σας βοηθήσει στις γεωπολιτικές σας προοπτικές και σε μια μελλοντική σταθερότητα στο νησί.» Σημειώνουμε ότι ο πρέσβης συνόδευσε τους Α. Μαυρογιάννη και Κ. Οζερσάι στο πρόσφατο ταξίδι τους στη Νότια Αφρική (που χρηματοδοτήθηκε από το USAID, δηλαδή τις ΗΠΑ) για να πάρουν «μαθήματα και ιδέες για την αντιμετώπιση ενός δύσκολου ζητήματος». Όμως στην ίδια συνέντευξη δήλωσε ότι «δεν υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ της Νοτίου Αφρικής και του Κυπριακού, αυτό είναι ξεκάθαρο»…

Στις λίγες ημέρες που μεσολάβησαν από τη συνέντευξη, και ενώ η Κύπρος μπήκε στον πυρετό της επικείμενης αιφνιδιαστικής επίσκεψης του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζον Μπάιντεν (αποδέχθηκε πρόσκληση του προέδρου Ν. Αναστασιάδη), ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Α. Νταβούτογλου, δήλωσε ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να αναγνωρίσει την απόφαση του ΕΔΑΔ που καταδίκασε τη χώρα του σε πληρωμή αποζημιώσεων στις οικογένειες των αγνοουμένων και εγκλωβισμένων, ενώ προχθές η Τουρκία απαίτησε από δύο μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων για να ταξιδέψουν στην Άγκυρα, να δηλώσουν ως πολίτες της «Ελληνικής Κυπριακής Διοίκησης της Νότιας Κύπρου».

Άραγε, πόσο «αμερικανάκι» πρέπει να είναι κάποιος «για να εμπιστευθεί την Τουρκία περισσότερο απ’ ότι μέχρι σήμερα» ή να πιστέψει ότι τα παραπάνω αποτελούν δείγματα σοβαρής πολιτικής των ΗΠΑ στο Κυπριακό;

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος» στις 17 Μαΐου 2014

 

Advertisements

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s