Απεβίωσε η καθηγήτρια Βασιλική Δ. Παπούλια

Απεβίωσε προχθές στην Αθήνα η ομότιμη καθηγήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Βασιλική Δ. Παπούλια. Η κηδεία της θα γίνει στην Αθήνα, το Σάββατο 3 Μαΐου, στις 12.00 στην εκκλησία του κοιμητηρίου Ζωγράφου. Τα νέα του θανάτου της έφτασαν και στη Λευκωσία, φέρνοντας τη θλίψη για την απώλεια μιας παλιάς μας καθηγήτριας, ενός ανθρώπου από αυτούς που όταν φεύγουν νοιώθεις άσχημα που δεν πρόλαβες να τους πεις, όσο έπρεπε, ένα θερμό ευχαριστώ για όσα τους οφείλεις.

Η Βασιλική Δ. Παπούλια δίδασκε «Ιστορία Χωρών Χερσονήσου του Αίμου» στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης. Σπούδασε στην Αθήνα και στο Μόναχο, ιστορία, αρχαιολογία και φιλοσοφία, εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και εκλέχθηκε καθηγήτρια στο ΑΠΘ το 1975. Στα φοιτητικά μας χρόνια στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μας δίδασκε από το βιβλίο της «Ιδεολογικές και κοινωνικές προϋποθέσεις της πολιτικής οργανώσεως της Χερσονήσου του Αίμου». Στα μεταπτυχιακά μας μαθήματα, μας δίδαξε για τη Θράκη, τα Βαλκάνια, τις δομές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν ανήκε ποτέ σε αυτό που θα λέγαμε «χαρισματικός δάσκαλος», σε μια εποχή που βρίσκαμε άλλα, πιο ενδιαφέροντα μαθήματα και αναζητούσαμε απαντήσεις σε πιο ζωντανά και επίκαιρα ερωτήματα, και πιο ελκυστικές παραδόσεις, αλλά ήταν πάντοτε ένας γλυκύς άνθρωπος, εξαιρετικά ευγενής ακόμη και όταν, σπάνια, θα έκανε κάποια παρατήρηση ή θα διατύπωνε ένα παράπονο. Μαζί με έναν καλό φίλο και συνάδελφο, της χρωστάμε τη συμμετοχή μας με ανακοίνωση στο πρώτο μας μεγάλο συνέδριο, το 1984, ενώ ήμασταν μόλις δευτεροετείς φοιτητές στο Μεταπτυχιακό. Σε μια εποχή, πριν από τριάντα χρόνια, όταν ανάλογες πρωτοβουλίες από τους καθηγητές μας ήταν πρωτοφανείς.

Αξιώθηκε να βγάλει καλούς φοιτητές και φοιτήτριες που τους βοήθησε και τους καμάρωσε να προχωρούν και να συνεχίζουν ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι. Μνημονεύω εδώ, μόνο την Μένη Κατσαροπούλου, που έφυγε τόσο πρόωρα.

Οι σπουδές της στη Γερμανία την είχαν οπλίσει με θεωρητική κατάρτιση αλλά την έσπρωχναν και σε βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Σήμερα, αναζητώντας μάταια στο διαδίκτυο κάποιαν αναφορά στον θάνατό της (τι έκταση αναλογεί στα ΜΜΕ στη μιζέρια της σημερινής Ελλάδας ο θάνατος μιας «ηλικιωμένης» ομότιμης καθηγήτριας του ΑΠΘ, έστω και αν από τα χέρια της πέρασαν  χιλιάδες φιλόλογοι…) έμαθα με έκπληξη ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής της, εκτός από τη μετάφραση του διδακτορικού της από τα γερμανικά, ύστερα από περίπου μισόν αιώνα από την υποστήριξη της διατριβής της (Καταγωγή και υφή του παιδομαζώματος στο Οθωμανικό κράτος, Θεσσαλονίκη: Βάνιας 2010) είχε εκδώσει ένα «ιστορικό δράμα» (Εξιλέωση, Θεσσαλονίκη: Βάνιας 2011), μια συλλογή διηγημάτων (Οι δυο πηγές και Περιμένοντας την ειρήνη, Θεσσαλονίκη: Βάνιας 2012) και το βιβλίο: Οδός Άνω και Κάτω Μία. Ποιητικά κείμενα, Θεσσαλονίκη: Βάνιας 2012).

Τελικά, ο Ηράκλειτος την είχε επηρεάσει περισσότερο από τον Θουκυδίδη…

 

Καλό της ταξίδι και αιωνία της η μνήμη.

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s