Βουτιές στον βυθό του Τορωναίου

1η Αυγούστου, σήμερα, μέρα που αρχίζουν για πολλούς οι διακοπές. Από το βιβλίο του καλού μου φίλου Άγγελου Φ. Μάντσιου, Νικητιανών θαλασσινές διαδρομές (Θεσσαλονίκη 2010) αποσπώ μερικές γραμμές (σσ. 233-234) για έναν αγαπημένο τόπο των τελευταίων χρόνων, τη Νικήτη και τη Σιθωνία. Και τη μαγευτική τους θάλασσα.

Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους!

 

«Αυτός ο βυθός!… Σε τούτη εδώ τη συγκεκριμένη θαλασσινή διαδρομή είναι μια ατέλειωτη μαγεία. Βραχάκια, αμμούδες, κάπαρα, ξέρες, τραγάνες, πλάκες, φυκιάδες, ρηχά επαναλαμβάνονται μ’ εναλλασσόμενη σειρά. Και τι δεν έχει αυτός ο βυθός. Έναν ολόκληρο κόσμο. Όλα της θάλασσας τα καλούδια.

Αργοκίνητους, μελανόχρωμους αυγομένους αχινούς, λικνιζόμενες κολυφάδες, μούσκλια σγουρά, αστερίες συμμετρικούς. Κοχυλάδες βιαστικούς, με τα ποδαράκια έξω, ή και τους άλλους, τους τεμπέληδες, με τις βεντούζες. Παραχωμένες γυαλιστερές και ριγωτές πουρλίδες. Φούσκες ιωδούχες και πεταλίδες και στρείδια, όλα αφροδισιακά, όλα κολλημένα στα βράχια. Πολύχρωμα, πανέμορφα χτένια, που αλλού τα λένε και παπαγαλάκια, γλωσσάκια μισοπαραχωμένα στις αμμούδες, πίνες καρφωμένες με τη μύτη, που τώρα πια είναι είδος προς εξαφάνιση. Εκείνα τα μαυριδερά, τα κυλινδρικά, τα φαλλόσχημα, με το άσογο, άσεμνο όνομα, που όμως κάτω από την κατάμαυρη πέτσα τους έχουν εσωτερικά ένα κάτασπρο στρώμα, εξαιρετικό δόλωμα για το παραγάδι. Ακόμα, γαριδούλες μικροσκοπικές, ίσα που τις πιάνει το μάτι σου, με τις χαρακτηριστικές, σπασμωδικές κινήσεις τους. Καβουράκια πλαγιοβαδίζοντα, κοπαδάκια από μικρά κεφαλόπουλα, που βγαίνουν να «βοσκήσουν» μέχρι εκεί που σκάει το κύμα, κοπαδάκια με μικρόψαρα, με αθερίνες, με γύλους ιριδόχρωμους, με χάνους χάσκοντες, με καφετιές λαίμαργες μπέρκες ή και με κατάμαυρες καλογρίτσες κι αυτές για δόλωμα. Σουπιές απρόβλεπτες, πανούργες, δαγκανιάρες, πυραυλοκίνητες, μελανοδόχες, κάποιες διάστικτες, κοφτεροδόντες, ύπουλες σμέρνες, που παραμονεύουν τα θύματά τους, μισοκρυμμένες στη θαλάμη τους,  φιδόμορφα μουγκριά, που κλωθογυρίζουνε ανέμελα στον πάτο και κάπου – κάπου και μερικά περαστικά, αλανιάρικα καλόψαρα.

Τέλος, αυτούς τους απίθανους θηρευτές, τους κυρίαρχους, που δεν αφήνουν όστρακο για όστρακο, τους πολυμήχανους οκτάποδες.»

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s