Μονότονα της κρίσης

Μιλήσαμε την προηγούμενη βδομάδα για την αποκαρδιωτική εικόνα που εκπέμπει το πολιτικό μας σύστημα, με αφορμή την κρίση που ξέσπασε στις σχέσεις του πρόεδρου της Δημοκρατίας με τον γενικό εισαγγελέα. Πρόκειται για ένα επεισόδιο που επιβεβαιώνει τη βαθειά κρίση των θεσμών και των αξιών στο κράτος και στην κοινωνία μας, και που έγινε σε όλους αισθητή (και ενοχλητική…) όταν επήλθε και η οικονομική κατάρρευση.

Μια πτυχή του φαινομένου, όπως υπαινιχθήκαμε και το προηγούμενο Σάββατο, είναι ο κλονισμός της λαϊκής εμπιστοσύνης σε πρόσωπα – κλειδιά του συστήματος, και ειδικότερα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του «ηγέτη», όπως καθόριζαν οι επικοινωνιακές ανάγκες των τελευταίων προεδρικών εκλογών. Το μοντέλο της προεδρικής δημοκρατίας, που μας κατέλειπαν «ως ιεράν παρακαταθήκην» οι συμφωνίες της κυπριακής ανεξαρτησίας, επιφυλάσσει στον πρόεδρο της Δημοκρατίας υπερενισχυμένο ρόλο, όμως είναι αδύνατο να εξέλθει η χώρα από την κρίση χωρίς συλλογικότητα και υπερκομματική συναίνεση, τόσο στη λήψη γενναίων μεταρρυθμιστικών αποφάσεων όσο και στην αυτοκάθαρση, για την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου. Παρότι ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος για όλα τα θεσμικά προβλήματα που διαρκώς αναδεικνύονται στο πολιτικό σύστημα και στη διοίκηση, όμως έχει την κύρια ευθύνη για διορισμούς στους οποίους προέβη και αποδείχθηκαν άστοχοι. Το παράδειγμα της πλήρωσης της νευραλγικής θέσης του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας είναι ενδεικτικό. Αφού χρειάστηκε να περάσουν πολλές βδομάδες ανοικτής αντιπαράθεσης για να πειστεί ο πρώην Διοικητής να αποχωρήσει, διορίστηκε αντικαταστάτριά του μια επιτυχημένη δημόσια υπάλληλος, με καλή δημόσια εικόνα, που δεν διαθέτει όμως την ειδική τεχνογνωσία που απαιτεί η θέση του ΔΚΤ για την κυπριακή οικονομία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όπως αποκαλύφθηκε στη Βουλή πριν από μερικούς μήνες, κλήθηκε να διαπραγματευθεί τους όρους του συμβολαίου της με έναν «σύμβουλο του προέδρου», γνωστό δημοσιογράφο και συγγραφέα βιβλίων για τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου, που προφανώς δεν διαθέτει την επάρκεια για να έχει βαρύνουσα άποψη για ανάλογα ζητήματα.

Εμείς επιμένουμε ότι, εκτός από τις προεδρικές ευθύνες, το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Γράφαμε σε αυτή τη στήλη, θυμίζω, στις 6 Ιουλίου 2013 («Των οικιών ημών εμπιπραμένων»):

«Στην κατάθεση, τον Σεπτέμβριο του 2011, του τότε προέδρου Δ. Χριστόφια για την καταστροφή στο Μαρί ενώπιον της επιτροπής Πολυβίου καταγράφηκε μια από τις ελάχιστες (δυστυχώς, συγκυριακές) ομολογίες για την κατάσταση της δημόσιας μηχανής αλλά και του τρόπου λήψης αποφάσεων στη χώρα μας. Έλεγε θυμίζω, τότε, ο κ. Χριστόφιας (…): “Είναι ξεκάθαρο στη δική μου αντίληψη ότι το όλο συμβάν αποτελεί μια αποτυχία του συστήματος. Αποτυχία λειτουργιών και συστημικών διαδικασιών οι οποίες κτίστηκαν μέσα από τις δεκαετίες στη βάση σκοπιμοτήτων και πέρα από τις αρχές της αξιοκρατίας και της χρηστής διοίκησης. Υπάρχει στη λειτουργία της γραφειοκρατίας στον τόπο μας αδυναμία ελέγχου και αυτοελέγχου. Αυτές οι αδυναμίες δημιουργούν φαινόμενα αμέλειας, αναβλητικότητας και ευθυνοφοβίας.“

Η κατάρρευση της Κύπρου ως μοντέλου δημόσιας διοίκησης και πολιτικής διαχείρισης είχε ομολογηθεί από τον Σεπτέμβριο του 2011, όμως το πολιτικό μας σύστημα στάθηκε ανίκανο να πάρει μέτρα για να προλάβει ή να περιορίσει την καταστροφή. Σήμερα, όταν οι πολίτες αναζητούν εναγωνίως προσανατολισμό, οι πολιτικές μας ηγεσίες έχουν κολλήσει σε παρωχημένες αντιλήψεις ή είναι κραυγαλέα απούσες. Η κατάσταση απαιτεί γενναίες συλλογικές αποφάσεις, υπέρβαση ξεπερασμένων κομματικών παρωπίδων, ηγεσίες που να θυσιάζονται, να παραδειγματίζουν, να εμπνέουν, να διεκδικούν, να τολμούν τομές. Διαφορετικά, ας απολαύσουμε τον πιανίστα του Τιτανικού.»

Ακούει κανείς;

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος» στις 25 Απριλίου 2015

2 thoughts on “Μονότονα της κρίσης

  1. Εδώ το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι ικανό να αξιολογήσει και να αντιμετωπίσει απλούς κινδύνους και απειλές. Για παράδειγμα, χρειάζεται να είναι κολοσσός της διανόησης ο υπουργός Γεωργίας (από τους 20 τόσους που πέρασαν) για να αντιληφθεί ότι η υδροδότηση της μείζονος Λευκωσίας με ένα μόνο αγωγό εμπερικλείει σοβαρή απειλή για την ευημερία, αλλά και την ασφάλεια >300,000 πολιτών; Κι όμως δεκαετίες τώρα δεν κάνουν τίποτε, μέχρι αυτή τη βδομάδα που μείναμε χωρίς νερό.

  2. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται “ευρωπαϊκή πολιτική” τύπου Μαρίας Αντουανέτας: ας φάμε παντεσπάνι…
    Εκτός και αν περιμένουμε την υδροδότηση από τον Ερντογάν!

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s