Ελληνικές εκλογές, 2015

Κάθε εκλογική αναμέτρηση αποτελεί σημαντική καμπή στην πολιτική ιστορία μιας χώρας, όμως οι αυριανές βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα είναι, κατά τα φαινόμενα, ιδιαίτερα κρίσιμες. Όχι τόσο για το αποτέλεσμα, αφού αυτό λίγο – πολύ έχει διαφανεί, αλλά για το εάν θα υπάρξει δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης και για το τι θα γίνει την επόμενη μέρα, σε μια χώρα όπου έχει κορυφωθεί η οικονομική κρίση και η πλήρης απαξίωση των θεσμών.

Ευτυχώς, η προεκλογική εκστρατεία υπήρξε σύντομη. Μετρημένες οι συγκεντρώσεις στις πλατείες, αφού προτιμήθηκαν – για ευνόητους λόγους – οι κλειστοί χώροι. Οι μαζικές μετακινήσεις χιλιάδων ψηφοφόρων, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, για τις συγκεντρώσεις στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη αποτελούν μακρινή ανάμνηση ενός λαϊκού πανηγυριού, όπως και ο αυθεντικός ενθουσιασμός για τη χρήση του εκλογικού βιβλιαρίου στα χρόνια της αθωότητας, τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, για την «αλλαγή» του 1981, αλλά και τις ελπίδες, τις υποσχέσεις και τις ψευδαισθήσεις της «σταθερότητας» και της «προόδου», του 1990 και του 2000.

Οι αυριανοί ψηφοφόροι προσέρχονται στις κάλπες άλλοι με φόβο, άλλοι στα πρόθυρα της απόγνωσης, κι άλλοι με τη ρητορική του «γαία πυρί μιχθήτω» ή του «τι είχαμε, τι χάσαμε». Ανάμεσά τους, και δεκάδες χιλιάδες νέοι, η γενιά της ανεργίας, των οικονομικών νεομεταναστών και των «400 ευρώ». Αν πιστέψουμε στις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, θα δημιουργηθούν 300.000 θέσεις εργασίας… Από την άλλη, «Νέα Δημοκρατία» (κυρίως) και ΠΑΣΟΚ επένδυσαν σε μια άνευ προηγουμένου προεκλογική κινδυνολογία για τη θέση της χώρας στην Ευρώπη και το νόμισμά της, σε περίπτωση νίκης του Αλέξη Τσίπρα. Πέρα από τις θεωρητικές και ιδεολογικές διαφορές για το εξωτερικό χρέος, το μνημόνιο και τις όποιες δυνατότητες «διεκδικητικής πολιτικής», όλα αυτά ανατροφοδοτούν νέες αρνητικές συνέπειες στην οικονομία και επιβαρύνουν το πολωτικό κλίμα αναστάτωσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι βέβαια νέος Ανδρέας Παπανδρέου, παρότι που είναι πολύ πιο κοντά στο αρχέτυπο του «Αντρέα» αντί του Ηλία Ηλιού ή των άλλων ιστορικών ηγετών της Ανανεωτικής Αριστεράς. Εξάλλου, πόσοι από τους αυριανούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν τι ήταν το ΚΚΕ Εσωτερικού; Ή μήπως τα σημερινά κόμματα της «Νέας Δημοκρατίας» και του ΠΑΣΟΚ έχουν σχέση με αυτά που ίδρυσαν το 1974 οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου; Ή, τέλος, η Βουλή που ολοκλήρωσε τον κύκλο της και αυτή που επέρχεται με τις λαμπερές παρουσίες παλιών αθλητών ή ηθοποιών και πρώην φωτομοντέλων – σε παραφωνία με τη βλοσυρότητα των χρυσαυγιτών – έχει σχέση με τον κοινοβουλευτισμό που υπηρέτησαν σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες, αλλά και προσωπικότητες όπως τον Άκη Τζοχατζόπουλο;

Αλλαγή εποχής, λοιπόν. Κι όπως πέφτουν τα γράμματα του τέλους της μεταπολιτευτικής περιόδου που εγκαινίασε η πτώση της επτάχρονης δικτατορίας (και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο), «τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου» συνοδεύουν τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, σε ένα τραγούδι που ο στιχουργός του (Κ. Χ. Μύρης / Γεωργουσόπουλος) το έγραψε για την Ελλάδα του 1950, αλλά παραμένει διαχρονικά επίκαιρο: «Στο καφενείον “Η Ελλάς” οι θεατρίνοι μ’ ασετυλίνη και κεριά, την Γκόλφω παίζουν στα παιδιά με φουστανέλες δανεικές… Περάστε κόσμε…»

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος», στις 24 Ιανουαρίου 2015

Εδώ, το πρωτοσέλιδο της «Μακεδονίας» της 17ης Νοεμβρίου 1974, για τις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης

Makedonia,17-11-1974

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s