Ιεροί πόλεμοι στον 21ο αιώνα

Η φρικιαστικών διαστάσεων δολοφονική επίθεση στα γραφεία της γαλλικής σατιρικής εφημερίδας “Charlie Hebdo” άφησε πίσω της σοκ και δέος. Και δώδεκα νεκρούς: οκτώ δημοσιογράφους (η μια γυναίκα, που είχε μια διμηνιαία στήλη στην εφημερίδα …), δυο αστυνομικούς (ο ένας λεγόταν Αχμέντ…), έναν επισκέπτη, που βρέθηκε σε λάθος τόπο, τη λάθος ημέρα, και τον θυρωρό. Οι δημοσιογράφοι έλεγαν την άποψή τους γράφοντας, σατιρίζοντας ή σκιτσάροντας. Ηλικιακά ήταν, σχεδόν όλοι, πάνω από πενήντα χρονών, με μεγαλύτερο και πιο διάσημο, τον Βολίνσκι, που ήταν 80 χρονών. Έζησαν και δημιούργησαν σε μια χώρα, όπως τη Γαλλία, και σε μια πόλη, όπως το Παρίσι, την αδιαμφισβήτητη πρωτεύουσα του ευρωπαϊκού πνεύματος και της απόλυτης ελευθερίας της έκφρασης, ειδικά στο δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα.

Από την άλλη, οι φονιάδες, κατά τα φαινόμενα, ήταν φανατικοί ισλαμιστές. Πίστευαν ότι πατώντας τη σκανδάλη των καλάσνικοφ εκτελούσαν «το έργο του προφήτη». Η σατιρική γαλλική εφημερίδα συνέχιζε να σατιρίζει τον Μωάμεθ και τους πιστούς του, παρότι είχε βρεθεί στο στόχαστρο τους εδώ και καιρό –είχε προηγηθεί βομβιστική επίθεση το 2011 – επομένως οι «βέβηλοι» έπρεπε να πληρώσουν.

Η νέα χιλιετία, που την υποδεχθήκαμε όλοι με συγκίνηση και κρυφή ή υπερβολική αισιοδοξία σηματοδότησε την είσοδο της ανθρωπότητας σε ένα νέο διεθνές σύστημα, απαλλαγμένο από τον ψυχρό πόλεμο των προηγούμενων δεκαετιών. Παράλληλα, και πέρα από τις συνεχιζόμενες περιφερειακές συγκρούσεις ή ισορροπίες ισχύος των μεγάλων χωρών, επανήλθαν στο προσκήνιο, όπως μια λοιμώδης επιδημία που επιστρέφει σαν εφιάλτης ύστερα από αιώνες ληθάργου, οι πόλεμοι για τη θρησκεία. Όπως στον Μεσαίωνα.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το πού θα οδηγήσει ο αυξανόμενος φανατισμός των ακραίων ισλαμιστών, αλλά και το πανευρωπαϊκό κλίμα της ξενοφοβίας που ανατροφοδοτείται από τρομοκρατικές επιθέσεις όπως την προχθεσινή στο Παρίσι ή της 11ης Σεπτεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πολίτες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, παρακολουθούν άβουλοι και μοιραίοι μια εν εξελίξει «σύγκρουση των Πολιτισμών» που δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε μια νέα, ευρύτερη παγκόσμια ανάφλεξη – η οποία, κατ’ άλλους, έχει ήδη αρχίσει. Αλλά την παρακολουθούν σαν μια εικονική πραγματικότητα, όπως τα εντυπωσιακά γραφικά στις ταινίες που διασκευάζουν τα μυθιστορήματα του Τζον Τόλκιν, με την αρχέγονη σύγκρουση του καλού με το κακό. Οι σύγχρονοι πολίτες της πολυδιαφημισμένης παγκοσμιοποίησης, έχοντας υποστεί ασυνείδητα και υποδόρια την αποδόμηση των κυριότερων συλλογικών ταυτοτήτων των προηγούμενων αιώνων, και έχοντας μάθει να επιβιώνουν με τα τεράστια δημοκρατικά ελλείμματα των σημερινών κοινοβουλευτικών καθεστώτων, ή μένουν εγκλωβισμένοι χωρίς προσανατολισμό σε παρωχημένα συνθήματα των προηγούμενων γενιών, ή έχουν μετατραπεί σε αποχαυνωμένα θύματα της οικονομικής κρίσης, είτε ως άνεργοι / χαμηλόμισθοι είτε ως παρανοϊκοί και άπληστοι θηρευτές του κέρδους. Την ίδια ώρα, ο κόσμος των «άλλων» μαθαίνει να υπακούει, να πειθαρχεί και να αφοσιώνεται τυφλά στον αγώνα για την επικράτηση της δικής του «αλήθειας», με όποιον τρόπο, ακόμη και σκοτώνοντας. Σε αυτή την αντιπαράθεση η άνανδρη δολοφονία των σκιτσογράφων του “Charlie Hebdo” αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα και όχι μόνο «τιμωρίας». Όπως ακριβώς τον Μάιο του 1933 όταν το ναζιστικό καθεστώς έκρινε ως «αντιγερμανικά» μερικές δεκάδες χιλιάδες βιβλία και οι περισσότεροι σιώπησαν…

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος» στις 10 Ιανουαρίου 2015

IMG_0199

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s