Ιωάννης Περδίος και Κίτσενερ

Η μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Νίκη Χριστοδούλου  με αφορμή το κείμενό μου «Ο Κίτσενερ και η Κύπρος», που δημοσιεύθηκε στον «Φιλελεύθερο» στις 19 Ιανουαρίου 2013 και την επομένη αναρτήθηκε και στο «Περί Ιστορίας», είχε την καλοσύνη να μας στείλει ένα ποίημα του μεγάλου Κύπριου πατριωτικού ποιητή των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, Ιωάννη Περδίου. Το θέμα της διπλωματικής της εργασίας της Ν. Χριστοδούλου είναι οι πολιτικές και εθνικές διαστάσεις και όψεις της σατιρικής εφημερίδας «Μαστίγιον», που εξέδιδε στη Λευκωσία ο Περδίος από το 1911 μέχρι το 1930. Στα πλαίσια της έρευνάς της εντόπισε και ένα ελεγείο που έγραψε ο Λευκωσιάτης ποιητής για τον θάνατο του Κίτσενερ, αμέσως μετά την αναγγελία της σχετικής είδησης (φύλλο 1 Ιουνίου 1916, σελ. 3). Είναι ένα μικρό δείγμα της φλογερής γραφής του ποιητή του «Η Κύπρος μας που στέναζε…» Αξίζει να σημειώσουμε για τους ποδοσφαιρόφιλους αναγνώστες, και ειδικά σε όσους υποστηρίζουν  την ομάδα του επινείου των Αθηνών, την απαξιωτική χρήση του επιθέτου «γαύρος» που αποδίδει ο ποιητής στον Κάιζερ της Γερμανίας στον δεύτερο στίχο. Και για να επανέλθουμε στα σοβαρά, αξίζει να προσεχθεί η αναφορά του Περδίου στη «Μεγάλη Μάνα» του Κίτσενερ, δηλαδή τη Βρετανία, που οφείλεται στις πολεμικές συνθήκες της εποχής, καθώς ήταν φράση που συνήθως ο πατριωτικός ποιητής επιφύλασσε για την Ελλάδα, αλλά και η τελευταία στροφή, όπου γίνεται αναφορά στο «κυπριακό παρελθόν» του εκλιπόντος και θυμίζει τις ανάλογες επαινετικές κρίσεις του Ν. Καταλάνου.

 

Τι κρίμα που δεν έζησες ακόμα λίγο χρόνο

Να δεις τον γαύρον Κάιζερ σκυφτός να σε κοιτά

Και στο σπαθί σου δίνοντας κάθε τής δάφνης κλώνο

Ελιάς κλωνάριν από σε μονάχα να ζητά!

 

Ήθελα, Κίτσενερ, να δεις τον κόκκινον Αττίλα

Με τους αγρίους Ούννους του στα πόδια σου να ‘λθεί,

Και νικημένος να θωρεί της δάφνης σου τα φύλλα

Και να του πάρεις πρώτος συ τ’ ολέθριο σπαθί!

 

Σήμερα που γονάτισεν ο Μέγας δολοφόνος

Και θα τον δούμε στου Βερντέν την γη να σωριασθεί,

Έπρεπε να ‘σαι στο πλευρό και συ της Αλβιόνος

Και με του Ζορφ κι η βροντερή φωνή σου ν’ ακουσθεί!

 

Εσύ που τόσο πάλαισες το Τέρας να συντρίψεις

Που ‘θελε Κοιμητήριον να κάμει τον Ντουνιά

Απ’ την Μεγάλη Πασχαλιά δεν έπρεπε να λείψεις

Και πρόωρα να βυθισθείς σε τάφου σκοτεινιά!

 

Αν η Μεγάλη Μάνα σου πενήντα θωρηκτά της

Έβλεπε μες στα πέλαγα να καταποντισθούν

Τόσο δεν θα κοκκίνιζαν τα μάτια τα γλαυκά της

Όσο για σένα, Κίτσενερ, που τώρα σε πενθούν!

 

Κι η Κύπρος που σε ξένιζε σε χρόνια περασμένα

Κι ίδρωσες για τον χάρτη της εσύ τόσον καιρό,

Καθώς παιδί της σε θρηνεί με μάτια βουρκωμένα
Που δολοφόνοι σ’ έρριψαν σε μνήμα παγερό!

 

Καλή εβδομάδα!

Advertisements

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s