“Φύλλα φθινοπωρινά”, του Γιάννη Αργ. Δρουσιώτη

Του Άη Γιαννιού, σήμερα, και θα μιλήσουμε για ένα καινούριο βιβλίο, το “Φύλλα φθινοπωρινά – του θανάτου και της ζωής -“, που κυκλοφόρησε στο τέλος του 2020, από τις εκδόσεις Αρμίδα / Χρυσοπολίτισσα. Συγγραφέας ένας παλιός καλός μου φίλος, που έφυγε από τη ζωή πριν από πέντε χρόνια, ο Λεμεσιανός Γιάννης Αργ. Δρουσιώτης (1919-2015) για τον οποίο έχουμε μιλήσει κι άλλες φορές από το “Περί Ιστορίας” και είχε τιμήσει με την παρουσία του αρκετές φορές τα μεταπτυχιακά μαθήματά μου, μιλώντας για τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις του από τη δεκαετία του 1940. Η μεταθανάτια φροντισμένη έκδοση οφείλεται στην επιμέλεια της ακάματης Ρήνας Κατσελλή, και στη χορηγία του Γιαννάκη Μάτση. Και τους τρεις, τον συγγραφέα, την επιμελήτρια και τον χορηγό ένωσε η σχέση και η αγάπη τους με τον Κυριάκο Μάτση, τον ήρωα της ΕΟΚΑ. Το βιβλίο που είχε παραδώσει στη Ρήνα Κατσελλή ο συγγραφέας πριν από τον θάνατό του, το αφιερώνει “Στη θύμηση του αδελφού Ανδρέα και του φίλου Κυριάκου”.

Το βιβλίο, μικρού σχήματος και 140 σελίδων είναι χωρισμένο σε τρία μέρη και στο Παράρτημα. Στο Α μέρος δημοσιεύονται δύο κείμενα του συγγραφέα για τον Κυριάκο Μάτση, στο Β μέρος, (“Του πολέμου”) τρία κείμενα από τις εμπειρίες του Γιαννάκη Δρουσιώτη από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, την κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και την πολυετή φυλάκισή του, το Γ μέρος έξι διηγήματά του – φιλοσοφικά δοκίμια (ξεχωρίζω το “Μια γεροντική κηδεία”) και στο Παράρτημα αναδημοσιεύεται το “Πληροφοριακό Δελτίο” του Δήμου Λεμεσού, το τεύχος του Ιουλίου 1945, που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του αδελφού του Γιαννάκη, Ανδρέα, αξιωματικού του ΕΛΑΣ, που σκοτώθηκε πολεμώντας στην Πιερία τον Οκτώβριο του 1944.

Αναδημοσιεύω, εδώ, ένα απόσπασμα από το διήγημα “Η άνοιξη ήρθε με τα τανκς”. Είναι από την πρώτη συνάντηση του Γιαννάκη Δρουσιώτη, φοιτητή της Γεωπονικής Θεσσαλονίκης με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ στον Όλυμπο, τον Δεκέμβριο του 1942. Ο Κύπριος φοιτητής, μαζί με τον Σερραίο Παρίση Κατσαρό, φοιτητή της Φιλοσοφικής Σχολής, ήταν οι πρώτοι φοιτητές του ΑΠΘ που βγήκαν στο αντάρτικο, τον Δεκέμβριο του 1942, για να πολεμήσουν από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, την τριπλή κατοχή.

“Από ψηλά, δεξιά μας, μόλις ακούγεται ποδοβολητό. Πλησιάζει, δυναμώνει. Σχεδόν αμέσως, να, ο πρώτος άνδρας, ο δεύτερος, ο τρίτος, καμιά δωδεκαριά, ο ένας πίσω από τον άλλο. Σε λίγους μήνες αυτή η μαγιά θα γίνει το 50ο Σύνταγμα! Ο καπετάνιος, βαδίζει πρώτος, είναι ο Παύλος. Κάτι ψιθυρίζει στον σύνδεσμο, μας κάνει νόημα, μπαίνουμε και εμείς στην αλυσίδα που γλυστρά στο φιδωτό μονοπάτι. Ένας αντάρτης, ίσως περίεργος, πλησιάζει, κάνει κάποια ερώτηση κι αμέσως ξαναμπαίνει στη γραμμή. Θυμάστε μικροί όταν περπατούσατε πλάι σε μεγάλους πόσο σπουδαίοι νιώθατε; Ε, λοιπόν, τώρα χίλιες φορές τόσο. Πετούμε! Μπροστά μας, πίσω μας, η λεβεντιά, η κλεφτουριά, κι εμείς ανάμεσά τους. Τουφέκια, φυσεκλίκια, σταυρωτά στα στήθη, πιστόλια, μαχαίρια στις ζώνες. Είναι τα όνειρα που βλέπαμε τις νύκτες στον ταραγμένο ύπνο μας πριν ξεκινήσουμε; Ξεπεταχτήκανε από τις σελίδες των αναγνωστικών εκείνοι οι αρματολοί με τ’ αετίσια μάτια; Αξίζει, αξίζει, χίλιες φορές να γεννηθείς.

Φθάνουμε σε πυκνό ορμάνι. Σταματούμε. Ξεκρεμάζουν μερικοί από το πλευρό τους μικρό τσεκούρι, με σβέλτες κινήσεις χουπ, χουπ, κόβουν θάμνους και να, η φλόγα της επανάστασης αγριεύει. Η φωτιά μεγαλώνει, ψηλώνει, απλώνει. Τα φύλλα χλωρά, δοσμένα κι αυτά στη θυσία, πετούν σπίθες και κάνουν εκείνο το φλογάτο κροτάλισμα που σε γεμίζει ζέστη και σκέψη. Ο καπετάν Παύλος μιλά.

“…Καλωσορίζω τους γραμματισμένους νέους αντάρτες, τους φοιτητές. Τους χρειαζόμαστε. Μαζί στον αγώνα, στη λευτεριά ή στον θάνατο…”

Φουντώνει η φωτιά, φουντώνουν τα θούρια. Πατούμε σ’ ένα κομματάκι, σ΄ένα νησάκι λευτεριάς, σε μια μικρή Ελεύθερη Ελλάδα! Μαζί μας έχουμε και τους δώδεκα Θεούς του Ολύμπου, όχι τους μισούς, όπως ο Αγαμέμνων. Είναι λίγο πιο πάνω, οι δώδεκα. Ίσως τώρα να τραγουδούν κι αυτοί μαζί μας κι ας δείχνουν ότι κοιμούνται αιώνες. Πέστε μου, υπάρχει πουλί ή όργανο να παραβγαίνει την ανδρική φωνή; Εκείνες τις στιγμές τα παλικάρια από το Λιτόχωρο, φημισμένα για τα τραγούδια τους, πύρωναν την ψυχή μας η οποία έκαιγε και με τη δική της φλόγα και γινότανε έτοιμη.

Απόψε θα πλαγιάσουμε

σε μαλακό χορτάρι

θα δώσει και θα πάρει

το γλέντι μας παιδιά.

Εμπρός μη χάνουμε καιρό

ας μπούμε αράδα αράδα

Ελλάδα μας, Ελλάδα

αστέρι τ’ ουρανού

———————–

Στ΄ άρματα, στ’ άρματα

Εμπρός στον αγώνα

……………………….

Για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.”

Το εξώφυλλο των “Φύλλων Φθινοπωρινών”

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s