Ασκήσεις αυτομαστιγώσεως

Οι τελευταίες μέρες του 2018, που διανύουμε, προσφέρονται για απολογισμό, αποτίμηση των πεπραγμένων της απερχόμενης χρονιάς, εντοπισμό των σφαλμάτων και των παραλείψεων, σχεδιασμό των επόμενων βημάτων.

Για το Κυπριακό η περίοδος αυτή συμπίπτει με την αναμονή μιας νέας αμερικανικής παρέμβασης, εν μέσω των συνηθισμένων τουρκικών προκλήσεων της ερντογανικής ρητορικής και, στο εσωτερικό, με την κορύφωση της νευρικότητας μερίδας της πολιτικής μας ηγεσίας, που θυμίζει το ποδοσφαιροψυχολογικό σύνδρομο του «φόβου του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι». Αντί δηλαδή, η απραξία αρκετών μηνών στο Κυπριακό, σε μια εποχή διεθνούς έντασης και αβεβαιότητας, να δώσει την ευκαιρία στις πολιτικές μας δυνάμεις να συζητήσουν σοβαρά, να μελετήσουν σενάρια και εναλλακτικές στρατηγικές, να προσπαθήσουν να ετοιμαστούν μεθοδικά για τον επόμενο γύρο συνομιλιών και διαπραγματεύσεων. Ακόμη, να αναζητήσουν τις αιτίες που οδηγούν τον απλό Κύπριο πολίτη να αποστρέφεται ολοένα και περισσότερο την πολιτική και τους πολιτικούς παρότι ζει σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα, να στραφούν στα καθημερινά προβλήματα, να βγάλουν συμπεράσματα από το Βατερλώ του Συνεργατισμού, το φιάσκο της υπόθεσης του χαλλουμιού, να επιλύσουν τουλάχιστον το ζήτημα της «κάρτας φιλάθλου». Να συνειδητοποιήσουν, τέλος πάντων, τα προβλήματα του «μέσου πολίτη», να τολμήσουν να σπάσουν το απόστημα της διαφθοράς που γιγαντώνεται εφιαλτικά, να βρουν τρόπους να ανακόψουν τη μάστιγα της αναξιοκρατίας.

Αντί των παραπάνω, ακούμε και διαβάζουμε πράγματα πρωτοφανέρωτα. Τι να σταχυολογήσουμε και πού να σταθούμε; Στις δηλώσεις για το «εθνικό τσουνάμι»; Τις διαρροές και τη διαμόρφωση κλίματος για «χαλαρή ομοσπονδία»; Την ορολογία του «πατριωτικού κόμματος» που ξεθάφτηκε; Τις συζητήσεις -αίφνης- για συνομοσπονδία; Τις επισκέψεις και τον ξαφνικό έρωτα στον Τσαβούσογλου; Τον παραλληλισμό της δικής μας θέσης από το 1974 με τη θέση της ηττημένης (χιτλερικής) Γερμανίας το 1951, ύστερα δηλαδή από την πτώση του φασισμού; Παραθέτω από το άρθρο της Καίτης Κληρίδου στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής (9 Δεκεμβρίου 2018): «Δυστυχώς, το 1974 ήμασταν εμείς οι μεγάλοι ηττημένοι. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας το τίμημα της ήττας ήταν πολύ βαρύ. Τον διαμελισμό της πατρίδας μας και την κατοχή τη βιώνουμε μέχρι και σήμερα. Σε αντίθεση με τη Γερμανία, επιμένουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας θύματα, που σίγουρα είμαστε, και αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι διαπράξαμε και εμείς τραγικά πολιτικά λάθη, τα οποία πληρώνουμε σήμερα.» (Θυμίζουμε ότι τα πρώτα «επαναπροσεγγιστικά» επιχειρήματα, πριν από πολλά χρόνια για τα διδάγματα που έπρεπε να πάρει η τουρκοπατημένη Κύπρος από το γαλλογερμανικό πρότυπο, μας θύμιζαν τη «συμφιλίωση» μετά τον πόλεμο του 1870-1871. Τώρα, έχει αλλάξει ο πόλεμος-παράδειγμα και, εάν είναι δυνατόν, η διχοτομημένη από τον Αττίλα Κύπρος παραλληλίζεται με την ηττημένη διαμελισμένη μεταπολεμική Γερμανία του 1951 και η Τουρκία -όχι οι Τουρκοκύπριοι- με τη μεταπολεμική Γαλλία!…)

Θα μπορούσαν, ίσως, τα παραπάνω να ερμηνευθούν εάν συνοδεύονταν και από ανάλογες δηλώσεις και χειρονομίες καλής θέλησης ή «εξομολογήσεις ειλικρινείας» και από την άλλη πλευρά των κατοχικών οδοφραγμάτων. Όμως, η μεν Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις και συνεχίζει να αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, επιδιώκοντας ουσιαστικά να επιβάλει ντε φάκτο ένα καθεστώς σουλτανικής επικυριαρχίας, η δε ηγεσία των Τουρκοκυπρίων εξακολουθεί συστηματικά και καθημερινά να καλλιεργεί τον μύθο του «αδικημένου» που υποφέρει, ακόμη και σήμερα, από «την καταπίεση της πλειοψηφίας». Έχοντας ήδη αναγάγει διά των συνεχών υποχωρήσεων της δικής μας πλευράς το ζήτημα της «πολιτικής ισότητας» ως ασφαλιστική δικλείδα διαίρεσης και βέβαιης διάλυσης, στην περίπτωση απασφάλισης. Και έχοντας εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή μας σε σωρεία εξωφρενικών και παράλογων απαιτήσεων. Με τη συνέργεια, στον χώρο της προπαγάνδας, ποικιλώνυμων ΜΚΟ που δρουν ανεξέλεγκτα στη χώρα μας χρηματοδώντας με ξένα κεφάλαια προγράμματα, εκδόσεις και δράσεις.

Προφανώς όλοι, από τον απλό πολίτη μέχρι και τα δημόσια πρόσωπα του τόπου, έχουν το δικαίωμα της άποψής τους. Και εννοείται ότι στην πολιτική επιτρέπονται διάφοροι χειρισμοί και στρατηγήματα – εξάλλου έχουμε και ευρωκλογές τον Μάιο. Θα ήταν, όμως, μια τεράστια προσφορά, εάν οι πολιτικοί μας ζητούσαν από τους συνεργάτες τους να τους τύπωναν ή να τους αντέγραφαν σε ένα ψηφιακό δίσκο τις δημόσιες τους παρεμβάσεις για το Κυπριακό που έγιναν στη διάρκεια του 2018. Και να αφιέρωναν τον αντίστοιχο χρόνο για να ακούσουν προσεκτικά τους εαυτούς τους. Όχι για «αυτοκριτική» – φοβάμαι πως θα ήταν μαξιμαλισμός να ζητηθεί κάτι τέτοιο. Με την ελπίδα να κατανοήσουν, πρώτα – πρώτα οι ίδιοι, στο πώς έφτασε, εδώ που έφτασε, ένα ζήτημα εισβολής και κατοχής…

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. “Ο Φιλελεύθερος” στις 15 Δεκεμβρίου 2018

One thought on “Ασκήσεις αυτομαστιγώσεως

  1. Θερμά συγχαρητήρια κύριε Παπαπολυβίου για το άρθρο σας . Πολύ σωστά τα λέτε. Θα πρέπει όμως να τα ακούσουν οι κυβερνώντες που παίρνουν τις ανάλογες πολιτικές απογάσεις για μια σωστή λύση του κυπριακού και όχι λύση υποδουλώσεως στον τούρκο εισβολέα.

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s