Μετά την απαξίωση, τι;

Οι με καταιγιστικούς ρυθμούς συνεχείς αποκαλύψεις που παρακολουθούμε τις τελευταίες βδομάδες, και συνδυάζονται με την καταρράκωση των θεσμών και την τραγική κατάρρευση των βασικών πυλώνων της κυπριακής οικονομίας, των μεγάλων τραπεζών που στήριξαν το μεταπολεμικό «κυπριακό θαύμα», αλλά και την πρωτοφανή απόφαση του «κουρέματος» των καταθέσεων προ διετίας, κορυφώθηκαν αυτές τις ημέρες με την αναπάντεχη, για τον απλό πολίτη, αντιπαράθεση μεταξύ του πρόεδρου της Δημοκρατίας και του γενικού εισαγγελέα. Από τις εκατέρωθεν αβρότητες κρατήσαμε τη φράση του Νίκου Αναστασιάδη στην επιστολή του προς τον Κώστα Κληρίδη (15 Απριλίου 2015), που κατά τα φαινόμενα κλείνει αυτόν τον κύκλο των δημόσιων θεσμικών αλληλοκατηγοριών: «η απαξίωση της υβριστικού περιεχομένου επιστολής σας είναι η μόνη αρμόζουσα». (Η πρόταση δεν αποτελεί υπόδειγμα σύνταξης, ενδεικτικό των συνθηκών συγγραφής της λακωνικής επιστολής, αλλά τέτοιες ώρες – τέτοια λόγια…)

Ο απλός πολίτης, που παρακολουθεί με θλίψη την πολιτική επικαιρότητα, τα καταγγελλόμενα και τη σκανδαλολογία που κλονίζουν τα θεμέλια του κρατικού μας οικοδομήματος, διερωτάται πάντοτε τι σκέφτονται αυτοί που αποτελούν την πολιτική μας ηγεσία, όταν διαβάζουν ή ακούνε καθημερινά, στις εφημερίδες και στα άλλα ΜΜΕ, να μεταφέρεται, όχι πάντα με κομψό και ευγενικό τρόπο αλλά σίγουρα ηπιότερα, το ισοπεδωτικό κλίμα απογοήτευσης και απόγνωσης που επικρατεί. Ή, άραγε, εάν αφουγκράζονται την αγωνία και τα αισθήματα εγκατάλειψης του λαού που τους εμπιστεύεται την εντολή του, κάθε πέντε χρόνια για να κυβερνήσουν.

Ενίοτε, όταν ο πολιτικός ξεφεύγει από τον ψεύτικο κόσμο της επικοινωνιακής φενάκης που στήνεται για να αποκοιμίζει ή να παραπλανά τους ψηφοφόρους (όταν τα κομματικά λάβαρα, τα εύηχα συνθήματα και οι πελατειακές μικροεκδουλεύσεις ή «επίζηλοι διορισμοί» δεν νανουρίζουν τους τελευταίους) ή όταν μπορέσει να διατηρήσει το στοιχειώδες ήθος που του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και να μην κοροϊδεύει ξεδιάντροπα τον συμπολίτη του, ομολογεί πικρές αλήθειες. Αυτό και μόνο, είναι ελπιδοφόρο: Μεταφέρω ένα απόσπασμα από την προχθεσινή συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών, Ιωάννη Κασουλίδη, στον Κώστα Βενιζέλο («Φιλελεύθερος», 11 Απριλίου 2015): «Αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα που είμαι πολιτικός και ανήκω στον πολιτικό κόσμο. Αυτό το αισθάνθηκα μετά τα γεγονότα με το κούρεμα των καταθέσεων και την οικονομία. Νιώθω τους πολίτες να έχουν δικαίωμα να διερωτούνται ποιοι ευθύνονται για την κατάσταση που βρίσκονται σήμερα. Ασφαλώς οι ηγεσίες τους και ο πολιτικός κόσμος τον οποίον εμπιστεύθηκαν. Και πέραν τούτων έρχονται και οι αποκαλύψεις για διαπλοκή και διαφθορά ενισχύοντας το αίσθημα αυτό.»

Αντέγραψα το πιο πάνω απόσπασμα, από μια τυχαία συνέντευξη, για να υποστηρίξω, μέσα στη μιζέρια των ημερών, έστω και με την επίκληση του τεκμηρίου της αθωότητας, ότι (ευτυχώς…), «δεν είναι όλοι κλέφτες»…  Από εκεί και πέρα, τα πράγματα είναι απλά: Οι προεδρικές εκλογές του 2013 έγιναν μόλις πριν από δύο χρόνια, άσχετα εάν φαντάζει ότι πέρασε αιώνας. Είναι νωπό, επομένως, το κυρίαρχο πολιτικό «επικοινωνιακό μήνυμα» του Φεβρουαρίου 2013: η λέξη ηγέτης. Όσα έχουν μεσολαβήσει από τότε, δείχνουν ότι σήμερα η «μαγική», όσο και δυσεύρετη έννοια, ανάμεσα στα άλλα προαπαιτούμενα για την έξοδο από τη βαθύτατη κρίση αξιών, είναι η εντιμότητα. Όμως για αυτήν, το ερχόμενο Σάββατο.

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. ¨Ο Φιλελεύθερος” στις 18 Απριλίου 2015

One thought on “Μετά την απαξίωση, τι;

  1. Pingback: Μετά την απαξίωση, τι; | Michael Christoforou Trimithiotis Gerolakkos Cyprus

Σχολιάστε..

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s